De olifant in de kamer
Je weet dat het zal komen als je bekend maakt dat je op een lijst van Vooruit staat. Het kwam, zoals verwacht: “Verraders”, “poenpakkers”, de “dépanneurs van de N-VA”… Je weet niet alleen dat het zal komen, je weet ook uit welke hoek het komt. Van zolang ik actief ben bij sp.a en daarna Vooruit, en dat is ruim twintig jaar, is het zo geweest. Het is the elephant in the room , iets waar weinig militanten en mandatarissen van mijn partij graag luidop over spreken, maar wat telkens als een schaduw over elke verkiezingscampagne hangt: het aanhoudende strijd van PVDA tégen de sociaal-democratie. Voila, ik heb het nu luidop gezegd. Ik ga er maar één stukje aan wijden en er daarna over zwijgen. Het is immers een onvruchtbare discussie die nergens toe leidt en niets bijdraagt aan een beter bestuur. Zoals een van de critici het meldde als reactie op het stukje over mijn kandidatuur heeft het verwijt dat sociaal-democraten ‘verraders’ zijn al een lange baard van meer dan een eeuw oud wan...
